Chloroza niepasożytniczego pochodzenia

Jest chorobą fizjologiczną, pierwszym sygnałem tej choroby jest mniej lub więcej równomiernie rozmieszczone, żółtozielone przebarwienie naskórka, w których tkanka roślinna jest nieco głębiej usytuowana. W cięższych przypadkach, rośliny lub ich większe części, przybierają barwę żółtawo - białawą [ patrz zdjęcie]. Choroba rozwija się w wyniku powstałych zakłóceń w wytwarzaniu chlorofilu [zielonych ciałek zieleni], przez roślinę. Ponieważ bez chlorofilu rośliny nie mogą asymilować i gromadzić, niezbędnych dla swojego rozwoju węglowodanów, zwykle marnieją i giną. Jeżeli wykluczymy chlorozę zakaźną, wywołaną przez wirusy lub mykoplazmy, albo są mutantami, to wówczas jako ewentualne przyczyny omawianych objawów chorobowych, muszą być różne inne czynniki. U kaktusów najbardziej znanym przykładem jest blednica lub żółtaczka roślin [chloroza], wywołana brakiem żelaza w dostępnym pokarmie roślin. Mimo iż żelazo w prawie każdym podłożu jest zawsze zawarte w takich ilościach, jakie są roślinom potrzebne, może ono znajdować się w postaci nieprzyswajalnej dla naszych roślin. Zdarza się to przede wszystkim w bardzo alkalicznej [mało kwaśnej] glebie.

Zapobieganie: w każdym przypadku należy stwierdzić właściwą przyczynę choroby. Przede wszystkim należałoby przeprowadzić chemiczną analizę podłoża. Najprostszym, dostępnym sposobem jest stwierdzić odczyn gleby [kwasowość - parametr pH wzrasta pod wpływem twardej wody, wodę należy przegotować i lekko zakwaszać przez okres 1 miesiąca do pH 4,5, a później 5,5-6], (taki kwasomierz można kupić w sklepach nasiennych), jeżeli jest zbyt alkaliczna [kaktusy lubią lekko kwaśną], najkorzystniej jest rośliny przesadzić do świeżej, bardziej kwaśnej gleby, najlepiej o większej zawartości żelaza. Rozpuszczalność żelaza i magnezu, obniża się wraz ze wzrostem pH do 7,5 - 8 wartości. Wartość żelaza zwykle się zwiększa gdy pH ulega w podłożu, wapnowaniu. Rośliny pobierają żelazo w formie żelaza dwuwartościowego. Ilości niezbędne roślinom nie są duże, gleby zawierają bowiem i tak o wiele więcej żelaza w stosunku do zapotrzebowania roślin, lecz żelazo to ze względu na wysokie pH, znajduje się w podłożu, w formie trudno dostępnej roślinom. Poziom zawartości żelaza, przy którym występuje chloroza jest różny dla różnych roślin. Można dostarczyć roślinom tego składnika żelazowego, jako "siarczan żelazowy". Jest to rozpuszczalna w wodzie sól i dzięki temu może być zastosowaną zarówno przez spryskiwanie roślin, jak i do podłoża, zależnie do zaistniałych okoliczności, lecz podłoże musi być lekko kwaśne, w przeciwnym wypadku metoda ta nie odnosi właściwego skutku.